गझल

तन  मन  वचने  आवर  सखये
ती  राधेची  घागर  सखये

जो मला भेटून गेला व्यास झाला
सत्य होते की तसा आभास झाला?

नकोच जाऊ तिथे अता तू विस्कटलेली पिसे बघाया
जखमेवरती मीठ चोळूनी  खोटेखोट

रित्या मंदिरी चाळ - पखवाज वाटे
तिथे तुणतुणेही अता झांज वाटे

पहिल्यासारखे